Posted in Uncategorized

Աշնան մի իրիկուն

Աշնանային մի կարմիր իրիկուն էր, մի տխուր իրիկուն… Վերջալույսն իր արնանման շողերն էր նետում և երկինքը ներկում արնակարմիր: Դողում են ծառերը, դողում է երկինքը և հառաչում: Դողում են ծառերը, բայց ոչ սարսափից, այլ կորցնելու երկյուղից, որ կկորցնեն իրենց հարազատներին ՝ տերևներին և ճյուղերը վեր կարկառած իրենց աղոթքն են ուղղում բարձրյալին… Իսկ տերևները խենթ ու խելառ դուրս են եկել քամու և մրրիկների դեմ և իրենց ռազմական վերջին պարն են բռնել:
Ծառերը չեն խոնարհվում, չեն կռանում: Նրանք կանգուն են հավետ: Նրանք հավատում են զարթոնքին, հաղթանակին:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s